Οι γκρίζοι λύκοι, πήραν το όνομα τους από το βλέμα του Κεμάλ Ατατούρκ. Όταν καλύψετε το στόμα του, θα το δείτε

Γεννήθηκε το 1881 στη Θεσσαλονίκη, που την εποχή εκείνη ήταν στην οθωμανική κυριαρχία. Ο πατέρας του, Αλί Ρίζα ήταν έπμορος ξυλείας που πέθανε όταν ο Κεμάλ ήταν ακόμα μικρός. Το όνομα της μητέρας του ήταν Ζουμπέιντε. Ο Κεμάλ παρακολούθησε στρατιωτικό σχολείο το 1893 και αποφοίτησε από την ακαδημία το 1905 με το βαθμό του Υπολοχαγού. Συνωμότησε εναντίον και βοήθησε στην ανατροπή του Σουλτάνου κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στη Δαμασκό. Το 1915, ο Κεμάλ προβιβάστηκε σε Στρατηγό αφού βοήθησε να νικηθούν σημαντικές μάχες στα Δαρδανέλια. Στις 19 Μαϊου 1919 προκάλεσε τους οπαδούς του Σουλτάνου και πολέμησε για την ανεξαρτησία από τους Συμμάχους. Και στις 23 Απριλίου 1920, η Τουρκία διόριζε έναν άνδρα που θα ξεκινούσε μια εθνική εκκαθάριση στην Τουρκία και θα απομάκρυνε όλα τα ίχνη Ελλάδας και Χριστιανισμού από το έδαφος που ήταν ελληνικό για περισσότερα από 3.000 χρόνια.

Ο Κεμάλ προσπάθησε να δυτικοποιήσει την Τουρκία. Φορούσε δυτικές στολές σε αντίθεση με τα παραδοσιακά ενδύματα και μετέτρεψε το αλφάβητο αραβικού τύπου σε λατινικού. Βοήθησε στο να γίνει η μονογαμία παράνομη και έδωσε στις γυναίκες περισσότερα δικαιώματα από όσα είχαν πριν. Εκανε περισσότερες μεταρρυθμίσεις στα σχολεία και την εκπαίδευση και έσωσε την οικονομία από την καταστροφή.

Αλλά, είναι λίγα αυτά που ξέρουμε που με έκαναν να εκθέσω αυτόν τον "ηρωα" και να ερευνήσω καλύτερα τις ριζοσπαστικές του αλλαγές. Μια από τις μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ συμπεριελάμβανε την "κάθαρση" της Τουρκίας από τους Χριστιανούς της, που ζούσαν εκεί δύο χιλιάδες χρόνια πριν από εκείνον. Οι Χριστιανοί που ζούσαν στην Τουρκία ήταν κυρίως Αρμένιοι, που ζούσαν στο βορειοανατολίτικο τμήμα της χώρας και Πόντιοι, που ζούσαν στην βορειοδυτική Τουρκία.

Το 1924, 3.000.000 Χριστιανοί - Τούρκοι έγιναν αγνοούμενοι. Οσοι επέζησαν έφυγαν και μπορούν να βρεθούν σε όλο το κόσμο. Οσοι έμειναν είναι προφανώς θαμμένοι βαθιά στη γη σαν ένα σύμβολο της επιτυχίας του Κεμάλ στην εθνική κάθαρση.

Το σχέδιο ήταν να εκτελεστεί μέχρι και ο τελευταίος Χριστιανός και να υποφέρουν όσοι προσπαθούσαν να φύγουν. (Το σχέδιο) στήθηκε και εκτελέστηκε από τον Κεμάλ και τον κατώτερο του Ενβέρ Πασά. Ο τουρκικός λαός τους υποστήριζε σε όλη τη διάρκεια. Δεν χρειάστηκε να πειστούν για να σκοτώσουν τους Πόντιους και τους Αρμένιους γιατί ένιωθαν ανώτεροι και τους μισούσαν.

Το ολοκαύτωμα που ακολούθησε ήταν φρικτό. Η εκλιπούσα Μαρία Συμεωνίδου, μια Πόντια επιζώσα, έδωσε τον απολογισμό των γεγονότων σε μια Αυστραλιανή εφημερίδα πριν από τρία χρόνια. "Μία προειδοποίηση ήρθε από ένα Τούρκο και την επόμενη μέρα θα ερχόταν ο Τοπάλ Οσμάν...όσοι έφυγαν επέζησαν, αλλά όσοι δεν έφυγαν σκοτώθηκαν...Ο Οσμάν είχε συλλάβει 350 άνδρες από γειτονικά χωριά και τους είχε δεμένους, τους δολοφόνησε και τους πέταξε στο ποτάμι...Θυμάμαι την ηχώ των πυροβολισμών. Ανέσυραν πτώματα με κάρα για εννέα ημέρες για να τα θάψουν. Τα περισσότερα πτώματα δεν ήταν αναγνωρίσιμα γιατί τα κεφάλια είχαν κοπεί. Περίπου στο Πάσχα του 1920 ο τουρκικός στρατός μας είπε να πάρουμε ότι μπορούσαμε και να φύγουμε. Στην πορεία της αναχώρησης οι Τούρκοι φρουροί βιάζαν γυναίκες, μία από τις οποίες έμεινε έγκυος. Το κορίτσι γέννησε δίδυμα και οι Τούρκοι έκοψαν τα νεογέννητα στη μέση και τα πέταξαν στο ποτάμι. Στην περιοχή Τελούτκα, η μισή ομάδα χάθηκε από την χιονοθύελλα ενώ οι άλλοι πέθαναν στο Σους-Γιασούζου από δίψα" είπε.

Μια άλλη ιστορία ολοκαυτώματος που έφθασε σε μένα ήταν εκείνη του προπάππου μου, Ισαάκ Πασχαλίδη. Ενας Τούρκος, τον οποίο ήξερε πολύ καλά, του είπε ότι οι Τούρκοι έρχονταν στο χωριό του την επόμενη μέρα και επρόκειτο να εξολοθρεύσουν τους χωρικούς. Ο προπάππους μου ενημέρωσε τους φίλους του και έφυγε μόνος, κατευθυνόμενος βόρεια προς τη Ρωσία. Ο 19χρονος είχε ταξιδέψει πεζός από την Τουρκία στη Ρωσία και διέφυγε με επιτυχία από τους Τούρκους. Μετά το ολοκαύτωμα πήγε στην Ελλάδα και εγκαστάθηκε εκεί για να μην γυρίσει ποτέ στην πατρίδα του ξανά, και γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι από τους στενούς του φίλους σφαγιάστηκαν.

Από τους 700.000 Πόντιους, 400.000 σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι έφυγαν για όλα τα μέρη του κόσμου, κυρίως για τη Ρωσία, Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τη Νότιο Αφρική και την Αυστραλία.

Ο Κεμάλ σχεδίασε και εκτέλεσε το πρώτο ολοκαύτωμα του 20ου αιώνα. Η λογική του ήταν παρόμοια με του Χίτλερ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο - θρυσκευτική και φυλετική κάθαρση. Αλλά, δυστηχώς για τα θύματα του, αυτό το ολοκαύτωμα ποτέ δεν συνέβη επίσημα. Η τουρκική κυβέρνηση αρνείται ότι έχει σκοτώσει έστω και έναν Χριστιανό, και αντίθετα ισχυρίζεται ότι απλά τους μετακίνησε. Και έτσι ένας άνδρας που έχει σκοτώσει εκατομμύρια θεωρείται ήρωας στον ίδιο κόσμο όπου αυτός που έχει σκοτώσει έναν θεωρείται εγκληματίας.

Οι Αρμένιοι και οι Πόντιοι βλέπουν τον Κεμάλ σαν τον πρώτο Φίρερ του αιώνα. Αθώοι άνθρωποι καταδιώχθηκαν εξαιτίας των πιστεύω τους και ο κόσμος παρέμενε ήσυχος. Αυτό που κάνει αυτή την εμπειρία χειρότερη είναι ότι δεν μαθαίνουμε για αυτό (το ολοκαύτωμα). Και αφού δεν διδάσκεται θα ξεχαστεί.

Ο Κεμάλ μπορεί να έσωσε την Τουρκία από την καταστροφή, αλλά είναι ακόμα ένοχος για τα χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ενώ στα μάτια των Τούρκων είναι ο πιο "σπλαχνικός από όλους". Η Τουρκία διατηρεί ως τώρα μια επίσημη πολιτική άρνησης, την οποία αποκαλούν ως "μέτρα εθνικής ασφάλειας". Ισχυρίζονται ότι το ολοκαύτωμα ήταν "μια μετακίνηση ανθρώπων από πολεμικές ζώνες" και "μια συνέπεια του πολέμου με την Τσαρική Ρωσία". Και όλα αυτά παρά τους τόμους των Γερμανών, Αγγλικών και Αμερικανικών ντοκουμέντων που μαρτυρούν την εκ των προτέρων προγαμματισμένη φύση του ολοκαυτώματος από τους Οθωμανούς και τους κεμαλιστές Τούρκους. Η Γερμανία έχει αντιμετωπίσει το παρελθόν της γενοκτονίας και απολογήθηκε στα θύματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται και συνεχίζει να επαίνει τον αρχιτέκτονα αυτού του ολοκατώματος, Μουσταφά Κεμάλ. Είναι μια τραγωδία για όσους υπέφεραν να μην αποζημιωθούν, και είναι πολύ πιθανό πολύ λίγοι επιζώντες του ολοκαυτώματος να ζουν ακόμα αναμεσά μας.

Με την ελπίδα ότι όταν ο κόσμος θα ανοίξει τα μάτια του, η τουρκική κυβέρνηση θα παραδεχθεί ότι είναι υπεύθυνη για τα εκατομμύρια νεκρών και τα θύματα θα μπορούν να απαπαυθούν εν ειρήνη. Και πιθανώς οι άνθρωποι που επαινούν το Μουσταφά Κεμάλ θα συνειδητοποιήσουν τελικά τι έχει κάνει και πιθανώς θα απολογήσουν στα θύματα και θα τον αποκυρήξουν. Οσοι έζησαν στον τρόμο ήξεραν τον αληθινό Μουσταφά Κεμάλ, και δεν θα πίστευαν ότι θεωρείται ήρωας από κανέναν στο σημερινό κόσμο.

* Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Πασχαλίδης, Ελληνοαμερικανός ποντιακής καταγωγής, είναι μαθητής στο Bronx High School of Science στη Νέα Υόρκη