Μήνας Μάρτης, έτος 2000.
Στις 21 καθιερώθηκε και τιμάται η Παγκόσμια Μέρα Δασοπονίας.
Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα τιμούνται από το Σύνδεσμο Δασοπόνων οι
Δασοπόνοι που εγκαταλείπουν την ενεργό υπηρεσία.
Ο Πάμπος μας στέρησε αυτή τη χαρά να τον τιμήσουμε ζωντανό, όπως μας
τη στέρησε και ο Παύλος και ο Γιώργος.
Αυτές οι γραμμές γράφονται σαν ελάχιστη ένδειξη εκτίμησης για το συνάδελφο,
το φίλο, το συμμαθητή Πάμπο Φουρνίδη.
|
Ο Πάμπος ανήκει στη νέα γενιά Δασολόγων, αύτών
που σφράγισαν με τα λόγια και τις πράξεις τους το πέρασμα της Κυπριακής
Δασοπονίας από την εποχή του δεσποτισμού και του "αλάθητου" του προϊσταμένου,
στην εποχή του πλουραλισμού και της συνεργασίας. Αυτούς που με την βοήθεια
καταξιωμένων "μεσοδασικών" όπως αποκαλούνταν οι απόφοιτοι του Δασικoύ Κολεγίου,
κατάφεραν να γκρεμμίσουν τα τείχη που χώριζαν το προσωπικό σε τάξεις, τους
σπουδαίους από τους άσημους και τους μικρούς από τους μεγάλους.
|
Γόνος απλής αγροτικής οικογένειας και αυτός, που γαλουχήθηκε με τις
ανθρώπινες αξίες και μεγάλωσε με τις στερήσεις, δεν μπορούσε παρά να σταθεί
και ο ίδιος δίπλα στο βασανισμένο εργάτη, στο νεαρό συνάδελφο, στον
άπειρο συνεργάτη, να νοιώσει τον παλμό του, να μοιραστεί μαζί του τις ανησυχίες,
τις αγωνίες, τις έγνοιες του, να ακούσει τους προβληματισμούς του, να δώσει
μια συμβουλή, ένα καλό λόγο, πίνοντας μαζί και ένα ποτό.
Ο Πάμπος ήταν πάντα μπροστάρης. Στα μαθητικά χρόνια, παθιασμένος με
τον αθλητισμό, τον θυμάμαι να κατεβαίνει από το "λεωφορείο του Πωμού" με
το χέρι στο γύψο, εξαιτίας του πάθους του με το ποδόσφαιρο το οποίο υπηρέτησε
μέχρι και πρόσφατα σαν παράγοντας σωματείων. Στο πανεπιστήμιο, πέρασε δύσκολες
μέρες ιδιαίτερα μετά την εισβολή εξαιτίας της γενικότερης οικονομικής δυσπραγίας,
αλλά η θέληση για μάθηση και ο πόθος για μια καλύτερη ζωή τον βοήθησαν
να γυρίσει καταξιωμένος επιστήμονας. Εδώ ξεκίνησε άλλος αγώνας για επαγγελματική
αποκατάσταση. Όταν το πέτυχε δεν ξέχασε από πού ξεκίνησε. Υπηρέτησε με
πάθος τη δασοπονία αλλά πάντα με σεβασμό προς τον άνθρωπο και κατανόηση
στα προβλήματά του. Στις πυρκαγιές ήταν πάντα από τους πρώτους, πιστός
θιασώτης του δόγματος ότι αν το φυσικό δάσος χαθεί, οι πιθανότητες ανάπλασης
του περιορίζονται σημαντικά και ο δασοπόνος τίθεται ουσιαστικά εκτός
αποστολής.
Ζούσε και εργαζόταν έντονα και με πάθος και σαν να γνώριζε πως το νήμα
της ζωής του θα κοβόταν τόσο απότομα και τόσο άδικα, έτρεχε να προλάβει.
Πέτυχε πολλά αλλά δεν κατάφερε να καμαρώσει τα παιδιά του όπως ονειρεύτηκε
και πάσκιζε να τα δει. Έφυγε αφήνοντας τους δάκρυα και πόνο για συντροφιά
αλλά και περηφάνια γιατί υπήρξε καλός πατέρας.
Τη μόνη εξήγηση για τέτοιους άδικους χαμούς έδωσε σαν βάλσαμο παρηγοριάς
στη κηδεία ,ο Χωρεπίσκοπος Αρσινόης: " Ο Θεός επιτρέπει το θάνατο σε νέο
άνθρωπο, κάτω από ορισμένες συνθήκες και όταν αυτός φθάσει στην τελειότητα".
Πράγματι , αν αυτό μπορεί να ελαφρύνει το πόνο των δικών του, ο Πάμπος
έφυγε γρήγορα αλλά αφού πρώτα πέτυχε την τελείωση και τον ηθικό εξαγνισμό.
Η μνήμη του ας είναι αιώνια!
Μάριος Χριστοδούλου
Πρόεδρος
|
ΔΑΣΟΠΟΝΟΣ
Αρχή της Σελίδας
επισκέψεις από 23 Ιανουαρίου 2000